من مردی را می شناسم :

 

 

 که خطوط همه کتیبه ها را می خواند

 

 

 و همه زبانهای زنده را می داند

 

 

 اما از خواندن نگاه زنی

 

 

 که فکر می کند دوستش دارد

 

 

 عاجز است !!

 

 

 

 

 

 

سین هفتم

سیب سرخی ست

حسرتا

    که مرا

          نصیب

                از این سفره ی سنت
                                                   سروری نیست.

 

سبوی سبزه پوش

در قاب پنجره-

 

آه

 

   چنان دورم

      که گویی جز نقش بی جانی نیست.

 

فغان

 

  که در پس پاسخ و لبخند

                               دل خندانی نیست.

بهاری دیگر آمده است

 

                                  آری

 

اما برای آن زمستان ها که گذشت

 نامی نیست

 

 

 

 

 

 

   

 

   وچنان بی تابم ،که دلم می خواهد                            

     بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه.  

          

    دورها آوایی است ، که مرا می خواند

 

 

 

 

 

 

 

 

به تو ایمانی سرشار دارم من

 

بر این باورم که می توانم قرنهای قرن

 

چشم انتظار صدای تو بمانم

 

در سکوت محض.

 

همچون خورشید :

 

بر همه اسرار واقفی.

 

در تو این توان را می یابم

 

که در اعماق معادن سنگ وزندانهای افسانه ای

 

شمعدانی ها وگل های خود رو برویانی

 

به تو ایمانی سر شار دارم من

 

آرام با تو، همچون عربی پیچیده در شال سفیدش

 

یکسره معطوف خدا

 

در کار رویاندن سنبله های جو بر گرد خانه اش

 

 

 

 

 

 

 

تفالی به دیوان شمس:                                                      

 

 

 

بروید ای حریفان بکشید یار مارا                                        به من آورید آخر صنم گریز پا را

 

به ترانه های شیرین به بهانه های زرین                                 بکشید سوی خانه مه خوب خوش لقا را

 

وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم                                 همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را

 

دم سخت گرم دارد که به جادوی وافسون                                  بزند گره بر آب او وبببندد اوهوا را

 

به مبارکی وشادی چو نگار من در آید                                    بنشین نظاره می کن تو عجایب خدا را

 

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان                                    که رخ چوآفتابش بکشد چراغ ها را

 

 

برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر من

 

برسان سلام خدمت تو عقیق بی بها را

 

 

 

 

 

  

                                                                                                                                     

      همه هستی من آیه تاریکی است

      که تو را در خود تکرار کنان  

     به سحر گاه شکفتن ها ورستن های ابدی خواهد برد 

     من در این آیه تو را آه کشیدم ، آه

    من در این آیه تو را به درخت وآب و آتش پیوند زدم 

 

      

امروز مصادف بود با هفتادو دومین سالگرد تولد فروغ فرخزاد ، زنی که با اشعارزیبا ، شگرف

 وژرف خود شجاعانه احساسات زنانه را بیان داشت ، او که در عین نومیدی با تلاشی سرشار

از جستجو وپویندگی درگستره شعر تجسم آزادی بود در محبس . وزیستن راتنها در بالا رفتن 

می دانست وتوقف نکردن.

شخصیت عصیانگر وآزادیخواه او همراه با مضامین جاودانه شعرش یعنی: عشق،زیبایی و مرگ

 از او شاعری بی نظیر وجاودان ساخت

    

                                    

 

 

 

                 

 

           آنقدر به زندگی خیره شدم تا

 

                      

           تا سکه ای در دست دیگرم گذاشت

 

 

 

 

                      اکنون

 

 

                           زندگی فریب خورده من است

 

 

                                   کجا دیگر اسیرش میشوم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 لائوتسه معتقد بود که:

 

 

  با نیکان وبدان نیکی کن تا همه نیکی بیاموزند

 

 

 

 

 

اما کنفوسیوس به شاگردانش چنین تعلیم می داد:

 

 

  با مردم نرمخو به مهربانی رفتار کنید وبا ستم پیشگان

 

به عدالت

 

                                                                

             

 

                                   شما چی می گین؟                           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 و نترسیم از مرگ...

   

 

 

 

 

 

 

آدمی هماره خود را مرکز جهان می پندارد وگمان می برد که تمام هستی بر مدار دانایی او می چرخد اما غافل از اینکه دیگران نیز چون او سودای سروری جهان را در سر دارند

 

آنکه دیگران را جاهل می پندارد خود را از یاد برده است

 

وآنکه برای دیگران تکلیف تعیین می کند تکلیف خود را فراموش کرده است

 

سکوت دیگران در برابر ما نشانه جهل وتسلیم نیست بلکه خاموشی به هزار زبان در سخن است !!!